मामीच्या घरी घालवलेली ती पावसाळी रात्र

भाग १: पावसाची सुरुवात

कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाच्या परीक्षा संपल्या होत्या आणि रिझल्ट यायला अजून वेळ होता. मुंबईच्या गर्दीतून आणि धावपळीतून थोडे दिवस लांब जावे म्हणून मी उल्हासनगरला राहणाऱ्या माझ्या मामांकडे जायचे ठरवले. मामांचे तिथे स्वतःचे एक छोटे पण सुंदर घर होते, जिथे शांतता आणि मोकळी हवा होती.

मी तिथे पोहोचलो तेव्हा दुपारची वेळ होती. मामा टेक्सटाइल मिलमध्ये शिफ्ट ड्युटीवर होते, त्यामुळे ते दोन दिवस घरी येणार नव्हते. घरात फक्त मामी आणि तिची ३ वर्षांची मुलगी ‘ओज’ होती. मामीला पाहताच मला नेहमीप्रमाणेच तिचे एक अनामिक आकर्षण वाटू लागले. तिचे बोलणे, तिचे हसणे आणि तिची साधी राहणी खूपच मोहक होती.

त्या दिवशी संध्याकाळपासूनच आभाळ भरून आले होते. बघता बघता पावसाने जोर धरला. रात्रीचे नऊ वाजले असतील, बाहेर पावसाचा रुद्र अवतार सुरू होता आणि विजांच्या कडकडाटाने खिडकीच्या काचा थरथरत होत्या. अचानक ट्रान्सफॉर्मरमध्ये मोठा आवाज झाला आणि संपूर्ण घराची लाईट गेली.

“अरे देवा! आता ही लाईट कधी येईल काय माहीत? इनव्हर्टर पण चार्ज नाहीये नीट,” मामी स्वयंपाकघरातून ओरडली. मी तातडीने मोबाईलचा टॉर्च लावला. टॉर्चच्या पिवळसर उजेडात मामीचे रूप अधिकच खुलून दिसत होते. खिडकीतून आलेल्या पावसाच्या तुषारांनी तिची साडी आणि केस थोडे ओले झाले होते, ज्यामुळे तिचे सौंदर्य अधिकच प्रखर जाणवत होते. आम्ही हॉलमधील सोफ्यावर बसलो. बाहेर पावसाचा धुमाकूळ आणि आत आमची शांतता. वातावरण हळूहळू रोमँटिक होऊ लागले होते.

भाग २: काळोखातील जवळीक

बाहेर पावसाचा जोर आता इतका वाढला होता की, माणसाचा आवाजही ऐकू येणे कठीण झाले होते. आम्ही दोघे सोफ्यावर अगदी जवळ बसलो होतो. मेणबत्तीची ज्योत हवेमुळे इकडे-तिकडे नाचत होती, ज्यामुळे भिंतीवर आमच्या सावल्या एकमेकांत मिसळल्यासारख्या दिसत होत्या. अचानक जोरात वीज कडाडली आणि मामी दचकून माझ्या हाताला घट्ट बिलगली.

“आई गं! किती मोठा आवाज होता हा!” ती घाबरत म्हणाली. तिचा उबदार स्पर्श होताच माझ्या अंगात एक वेगळीच वीज संचारली. तिचे डोके माझ्या छातीवर टेकलेले होते आणि मला तिच्या श्वासांची गती स्पष्ट जाणवत होती. मी तिचा खांदा पकडून तिला धीर देण्याचा प्रयत्न केला. “मामी, घाबरू नकोस, मी आहे ना तुझ्यासोबत. जोपर्यंत मी इथे आहे, तोपर्यंत तुला काहीच होणार नाही.”

मेणबत्तीच्या मंद प्रकाशात तिचे डोळे अधिकच गडद आणि चमकत होते. “खरंच, तू सोबत नसतास तर मी आज काय केलं असतं माहीत नाही. ही एकटी रात्र मला खाऊन टाकली असती,” मामी हळू आवाजात म्हणाली. मी धाडस करून तिचा हात हातात घेतला. तिने विरोध केला नाही, उलट तिने माझा हात अधिक घट्ट पकडला. तिच्या मऊ हातांचा स्पर्श मला वेड लावत होता.

“मामी, तू खरोखर खूप सुंदर दिसतेस… मी हे खूप दिवसांपासून तुला सांगायचा विचार करत होतो,” मी माझ्या मनातील भावना बोलून टाकल्या. मामीने मान खाली घातली आणि लाजून हसली. “वेडा आहेस का तू? मी तुझ्यापेक्षा किती मोठी आहे, आणि मी तुझी मामी आहे हे विसरू नकोस,” ती म्हणाली, पण तिच्या आवाजात राग नव्हता तर एक प्रकारची संमती होती.

तेवढ्यात बेडरूममधून ओजच्या रडण्याचा आवाज आला. मामी पटकन उठली आणि बेडरूमकडे धावली. थोड्या वेळाने ती परत आली, तेव्हा तिने डोक्यावरून पदर सारला होता पण तिचे डोळे अजूनही काहीतरी शोधत होते. “ओज पुन्हा झोपली. पण मला भीती वाटतेय, तू आज रात्री इथेच खाली गादी टाकून झोपतोस का?” मी त्वरित ‘हो’ म्हणालो. मनातल्या मनात मला हीच संधी हवी होती.

भाग ३: भावनांचे मिलन

रात्र अधिकच गडद झाली होती. मी हॉलमध्ये गादी टाकली होती, पण झोप काही डोळ्याला लागत नव्हती. पावसाचे थेंब छतावर जणू संगीतासारखे वाजत होते. अचानक मला जाणवले की मामी बेडवरून खाली उतरली आहे. ती हळू पावलांनी माझ्या गादीच्या अगदी जवळ येऊन बसली. अंधारात फक्त तिचा पांढरा पोशाख आणि तिच्या अत्तराचा सुगंध दरवळत होता.

“काय विचार करतोयस? अजून झोपला नाहीस?” तिने अगदी जवळ येऊन विचारले. तिच्या बोलण्याने माझ्या कानात एक वेगळीच कंपने निर्माण झाली. “विचार करतोय की, हे क्षण कधी थांबूच नयेत. ही रात्र अशीच कायम राहावी,” मी तिचा हात पुन्हा एकदा हातात घेत म्हणालो. मामीने यावेळी काहीच उत्तर दिले नाही, पण तिने तिचे बोट माझ्या हातावर हळूवारपणे फिरवले. त्या स्पर्शाने माझ्या हृदयाची धडधड कित्येक पटीने वाढली.

“कधीकधी मला खूप एकटे वाटते रे. तुझे मामा मिलमध्ये शिफ्टला गेल्यावर हे घर मला खायला उठते. त्यांना माझ्या मनाचा ठावच लागत नाही, फक्त काम आणि थकवा एवढंच त्यांना दिसतं. आज तू आहेस म्हणून मला मनातून खूप हलके आणि सुरक्षित वाटतेय,” मामीने तिचे मन मोकळे केले. बोलता बोलता तिने तिचे डोके माझ्या खांद्यावर टेकवले. मी तिला जवळ ओढले. त्या क्षणी आम्हाला समाजाची किंवा नात्याची कोणतीही पर्वा नव्हती. फक्त आम्ही दोघे आणि तो पाऊस होता.

त्या रात्री आम्ही तासनतास गप्पा मारल्या. आयुष्यातील छोटे-छोटे आनंद, दु:ख आणि एकमेकांबद्दलचे आकर्षण आम्ही शेअर केले. तो केवळ शारीरिक स्पर्श नव्हता, तर ते दोन एकट्या मनांचे मनाशी झालेले एक मिलन होते. तिच्या केसांचा स्पर्श माझ्या गालावर होत होता आणि त्या ओलाव्यात एक वेगळीच उब होती.

भाग ४: पहाट आणि एक गोड गुपित

हळूहळू पहाट होऊ लागली. पावसाचा जोर आता ओसरला होता आणि बाहेर पक्षांचा चिवचिवाट सुरू झाला होता. पहाटेच्या त्या धूसर प्रकाशात मामी सावरून उठली. तिचे डोळे थोडे सुजले होते पण चेहऱ्यावर एक वेगळंच समाधान होतं. तिने तिचे विस्कटलेले केस नीट केले आणि आपली साडी नीट नेसली.

“आता उजाडेल थोड्या वेळात. मामा पण सकाळी १० वाजेपर्यंत येतील. तू जाऊन तुझ्या रूममध्ये झोप, नाहीतर कोणाला संशय येईल. ओज पण आता जागी होईल,” ती लाजत आणि थोड्या काळजीने म्हणाली. मी तिच्याकडे पाहतच राहिलो. तिचे ते रूप, ती लाजरी नजर आणि ती पावसाळी रात्र माझ्या डोळ्यासमोरून हटत नव्हती.

मी तिचा हात पुन्हा एकदा शेवटचा दाबला आणि म्हणालो, “मामी, ही रात्र माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर रात्र होती. मी हे कधीच विसरणार नाही.” मामीने माझ्याकडे वळून पाहिले, तिच्या डोळ्यांतून एक थेंब ओघळला आणि तिने एक गोड स्मितहास्य केले. “मी सुद्धा नाही विसरणार रे. पण लक्षात ठेव, हे जे काही घडलं, ते फक्त आपल्या दोघांमधलं एक गोड गुपित असेल, कायमचं. जगासाठी आपण फक्त मामी-भाचाच असू, पण मनात आपण काहीतरी वेगळंच जपून ठेवू.”

मी माझ्या रूममध्ये गेलो, पण माझ्या अंगावर अजूनही तिचा स्पर्श आणि मनामध्ये तिचा सुगंध दरवळत होता. उल्हासनगरचा तो पाऊस थांबला होता, पण माझ्या आयुष्यातील एक नवीन कथा तिथेच सुरू झाली होती.